Bahaneye Yer Yok!

Rohan Murphy bir an için bile yüzünden gülümsemeyi eksik etmiyor. 32 yaşındaki paralimpik powerlifter –bacaklarını kullanmadan altı plakayla bench yapabiliyor– fotoğrafçılara 40 kiloluk dumbbell’lar ile bench press yaparken poz verdiğinde bile yüzünden sırıtma eksik olmuyor. Ona neden bu kadar çok güldüğü sorulduğunda şöyle cevap veriyor; “Neden gülmeyeyim? Hayat güzel.”

Ama çocukken Murphy’nin keyfi bu kadar yerinde değildi. Arkadaşları Küçükler Liginde futbol oynamaya giderken o hep dışarıdan izlemek zorunda kalıyordu. Abisi lisede sporcuydu ve Murphy de heyecanla kenardan onu izliyordu. Sporu çok sevse de yapabilecek durumda değildi. Doğuştan gelen şekil bozukluğu nedeniyle daha dört yaşındayken bacakları kesilmişti.

“Benim için engelli biri olarak büyümek çok zor oldu çünkü bunu bir türlü kabullenemedim, herkes gibi bir hayatım olsun istiyordum,” diyor Murphy. Oynayamadığı için normal bir çocuk gibi olmasının imkansız olduğunu biliyordu.

bahane yok3

“Hangi çocuk oyun oynamayı sevmez ki?” diyor, Murphy’nin büyüdüğü yer olan New York’taki, East Islip Lisesi güreş koçu ve doktor Ron Croteau ve ekliyor: “Biz de onu güreşe yazdırdık.”

“Kendimi çok fazla strese soktum,” diyor Murphy. “Çünkü oradaki bacakları olmayan tek çocuk bendim. Ama ilk yıldan sonra işler kolaylaştı. Kaybedecek bir şeyim olmadığını biliyordum.”

Güreşteki ilk yılında 15 maçta 13 galibiyet aldı. Ertesi yıl ise üniversite takımına girdi ve 25-6 ile bitirdi. East Islip’teki son yılında ise 30-2’lik bir rekorla bitirmişti.

“Çoğu kişinin yarışma veya oyun dışı kaldığını görürsünüz,” diyor, Angel Rivera, Murphy’nin lisedeki takım arkadaşı ve günümüzde, Murphy’nin antrenman yapmakta olduğu, Islip Gold’s Gym’de kişisel antrenör. “Kramp giriyor, sakatlanıyor, hep yorgunlar ya da koşmak istemiyorlar. Ama Rohan onlara aldırmadan elleri üzerinde koşmaya devam ediyor. Ona göre yapamayacağı hiçbir şey yok. Birisi ona hayır derse onları haksız çıkarmak için gayret eder.”

bahane yok2

Bugünlerde antrenmanları, Pazartesi göğüs, Salı sırt, Perşembe omuzlar ve Cuma’da kollara ayrılmış durumda. Murphy’nin haftada dört günlük programı çok ağır. 2010 yazından beri üye olduğu Gold’s’da her gün bir buçuk saatini harcıyor. Gözünü Rio’ya dikmiş durumda, orada 2016 Paralimpik Oyunlarına powerlifter olarak girebilmeyi istiyor. Bu, Penn State üniversitesinde, güreş programında okurken merak saldığı bir şeydi.

“Güreş takımındayken bir sabah kalkıp kendime şunu söyledim. Bacakların olmayacak ve zor bir hayatın olacak, kabul et artık. Ancak o tarihten sonra engelli biri olduğumu kabul edebildim,” diyor.

Murphy’nin en çok dikkatini verdiği egzersiz bench press –Rio oyunları için çalıştığı egzersiz. Bu tarihe kadarki en iyi press’i 159 ve bu dereceyi de birkaç hafta önceki bir yarışmada elde etti. Bacakları olmadığı dikkate alındığında bu gerçekten de şaşırtıcı bir rakam. Murphy’nin üst vücudunu etkileyici gösteren antrenmanları tasarlayan kişi olan Eric Childs, “Powelifting sporcuları ancak bacak ve kalçalardan destek alarak o kadar büyük ağırlıkları kaldırabilirler,” diyor, antrenörü ve ekliyor: “Bacaklarından destek alamıyor olması Rohan’ın kuvvetini daha da etkileyici hale getiriyor.” diyor.

Murphy, 170-180 kiloya çıkmaya kafayı takmış durumda ve hala powerlifting için kendisine sponsor arıyor. Gym’de olmadığı zamanlarda sürekli yollarda, okullar ve şirketler için “Bahane Yok” isimli motivasyon konuşmaları yapıyor. “İnsanlara sürekli olarak başarıya çıkan bir asansör olmadığını anlatıyorum,” diyor. “Eğer özel ya da anlamlı bir şey yapmak istiyorsanız merdivenlerden çıkacaksınız.”

Yorumlar

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir